1: nie dzwonię jakoś często nie mam siłTy nie

1: mi piękne słowa, nawet jeśliTo co mówisz nie

dzieciaki z jednej ławkiŻycie twarde jak czerstwy chlebDwa dzieciaki z

1: to ostatni dzień, kiedy nie miałem pomysłuByło mi

więcej łez, nigdy więcej pojebanych słów, ejNigdy więcej nie

pierwsza wersjaMinęła mi doktrynaMijają mi lata dopiero teraz wiem,

yeahDobra, 1: ktoś mnie słuchaKrzyczę nikt nie

rodzi się w bóluMuzyka dojrzewa do życia wśród luduJak

dróg ciemnychNie widząc stóp przeszedłemNie widząc którędy idęSzedłem gdzie

pada mi na buzię, siadam sobie na chmurzeCo się lampisz,

Pawbeats, szali złoty widokMy cieszymy się tą chwiląMamy coś

lubię muzykę porankuMoże przyniesie więcej niż w plecach noże

na pełnym luzie, oh, zajebistą muzę, oh, na

powracam do domuSmutek jakby metaforąMijają mi lata, młodośćZ okna

na okrągłoNie mieszaj dragów z tym, bo może być za....Mam

bladej cerze śmiech, rozczula nas do łezA błędy zawsze

garstka, wystarczy by mócObudzić wiarę w siebie, w człowiekuMądra

telefonie dźwięki, yeahW telefonie, ulicą jak rewiaModa jest

jak każdy innyWczoraj podobny do jutraPrzesiąknięte myśliSą zapachem twoich

pokolenie skacowane, łebChodzę po tym świecie, wydziarane co chcęPlaneta