94’ rocznik, mam swoje pieniążki, mam swoje

się w tym labiryncie, wowOmijam własne, błędne decyzjeBo te błędne

zabawkiTe polepione kartkiPo jednym z tych melanży co skończy się

tylko miksuję nocą jointy, alkoholDzięki nim nie czuję, kiedy

White na pieniądzachTo chyba matrix, bo tyle widzę cyferek

1: dusza coś jak karta scenariuszaCzarno na białym widzę

mieli życie za wszelką cenęMieli to życie za wszelką cenęMieli

te ozdoby, po co ci je nosićTo tylko błyskotki błyszczą

łączy nas, nie dzieli, patrzOna nastraja nas na światJak

się częstoPytam się po co, zbyt częstoCzy forma obiera

już, haSkoro, 1: już posiadamy wszystkoPowiedz na

to wszystko, o czym nie mogę pisaćZa to wszystko, o

mi dał ten darW leasingu spłacam mą duszęMuskam skórę delikatnieWzruszam

ejWchodzę na sobie stylDogaszam peta o chodnikW powietrzu unosi się

sobie styl, na całym ciele dziary, sobie styl,

życie na szczycie, pasuje do mnieSamotność nie gryzie, jeśli tego

swe rozchyla miastoMiasto, (kokaina), miastoJak kokaina, (miasto), kokainaNogi swe rozchyla,

zabawkiTe polepione kartkiPo jednym z tych melanży co skończy

uh, uhJest ładnie, na dworze, ta poraJest ciężko się oprzeć

głęboko w mrok, że nie widzę już tak głęboko