1: faza mała, jestem wciąż na fazie retroOstatnio szczęśliwy,

z sobą chłopaków, mamy lud pod scenąCo dzień w innym

mam podejście do życiaCzasem nie rozumiem o co pytasz

znaków, odpalam się za dwóchJestem, jak grabia modnych słówW

mam dosyć tych zakłamanych...Czasem mam dosyć tych zakłamanych ustSzyderczych uśmiechówRozstrajają

1: łapy, prawie sięgam chmurAle nie mogę nic poradzić,

więcej łez, nigdy więcej pojebanych słów, ejNigdy więcej nie

słabość do wersów, które mówią prawdęZatem ukrywają głębię, odkrywamy

łączy nas, nie dzieli, patrzOna nastraja nas na światJak

betonu wsłuchując się w język jezdniStąpam poplutym chodnikiem prowadzącym

1: jeśli kiedyś nie będę miał co jeśćJeśli nawet

haker, hakerHaker, haker, hakerHaker, okej, hakerHaker, hakerWyrzucam szklanki szklanki

życie na szczycie, pasuje do mnieSamotność nie gryzie, jeśli tego

swe rozchyla miastoMiasto, (kokaina), miastoJak kokaina, (miasto), kokainaNogi swe rozchyla,

na banki w New York CityDwa zegarki na dłoni, się

wchodzę na dach, zaimponować światuStrachy gonią w snach, jakoś

karku twarda głowa, noszę na sobie stylMówią na mnie ikonaDziś

odwiedzam ciebie w moich miejscachTej nocy nie pozwolisz przespać miI

ten sztos, sztosUbieram głosNa sobie mam stylowy dresWygodny obuwChciałbym spędzić

na okrągło, jestem jak worek z forsąOni czują samotność, a